Ба блог баргаштан
Оромиши дохили чист?
26 октября 2026 г.4 дақиқа хондан29 дидан

Оромиши дохили чист?

Ман ба зарраҳои атом хурд шудам. Муддати тӯлонӣ ранҷу азоб кашидам. Барои раҳоӣ аз ин ҳолат тамоми роҳҳои дунявиро, ҳатто то майдатарин ҷузъиёташон, омӯхтам ва амалан санҷидам. Аммо ҳолам беҳтар нашуд, баръакс, боз ҳам бадтар гардид.

То он даме ки дарк кардам: ҳеҷ чиз, ба ҷуз имон ба Худованд, наметавонад он холигии амиқи ботиниро пур кунад.

Худованд моро бо имтиҳонҳое месанҷад, ки дар асл ҷавобҳояшонро пешакӣ ба мо додааст.

Мо ба кӯдаке монандем, ки роҳашро гум кардааст ё аз муҳит ва волидонаш ранҷидааст. Ӯ барои фаромӯш кардани дарди худ ба ҳар сӯ медавад, худро бо ҳар чиз машғул мекунад ва мекӯшад оромиш ёбад. Аммо ҳеҷ яке аз ин машғулиятҳо наметавонад оромишеро, ки дар оғӯши волидонаш эҳсос мекунад, ба ӯ бидиҳад.

Ҳолати инсон низ ба ҳамин монанд аст.

Дар вуҷуди мо нафс, ҳавас ва майл ба гуноҳ вуҷуд дорад. Вақте худро гум мекунем, аксар вақт барои фирор аз ранҷу азоб ба гуноҳ рӯ меорем. Мо гумон мекунем, ки бо қонеъ кардани хоҳишҳои нафс оромиш хоҳем ёфт. Аммо ҳар қадар бештар ба ин роҳ меравем, ҳамон қадар аз оромиши ҳақиқӣ дуртар мешавем.

Зеро оромиши аслӣ на дар қонеъ кардани тамоми хоҳишҳо, балки дар бозгашт ба сӯи Офаридгори мост.

Ба сӯи ҳамон Зоте, ки моро офаридааст ва аз тамоми дарду ниёзҳои ботинии мо огоҳ аст.

Муҳим аст, ки ҳаргиз фаромӯш накунем: новобаста аз он ки чӣ қадар гуноҳ кардаем ва гузаштаи мо то чӣ андоза торик аст, тавбаи холисона ва азми ҷиддӣ барои барнагаштан ба гуноҳ метавонад оғози зиндагии нав бошад.

Гузаштаи сиёҳ набояд моро аз умеди саҳифаи сафед маҳрум созад.

Майли гуноҳ дар табиати инсон вуҷуд дорад, аммо муҳим он аст, ки нагузорем ин майл моро комилан фурӯ барад. Зеро инсон метавонад чунон дар гумроҳӣ ғарқ шавад, ки ҳатто дигар гумроҳ будани худро эҳсос накунад.

Ва даҳшатноктар аз ҳама он аст, ки ин гумроҳӣ метавонад то охири умр идома ёбад.

Зиндагӣ пур аз муаммоҳо, озмоишҳо ва ҳолатҳоест, ки баъзан гуноҳ ва корҳои нодурустро барои мо одӣ, қобили қабул ва ҳатто зарурӣ нишон медиҳанд. Муҳит, ҷомеа, хоҳишҳои нафс ва шароити зиндагӣ метавонанд тасаввуроти моро аз неку бад тағйир диҳанд.

Аммо муҳим он аст, ки дар миёни ин ҳама ҷавоби дурустро аз даст надиҳем.

Зеро ҷавоби нодуруст ба маводи мухаддир монанд аст: метавонад барои муддати кӯтоҳ эҳсоси лаззат ва оромии сохта ба вуҷуд оварад, аммо хушбахтии ҳақиқӣ ва пойдор намебахшад.

Зино, гедонизм, ғарқ шудан дар лаззатҳои дунявӣ ва қонеъ кардани беинтиҳои хоҳишҳои нафс метавонанд барои чанд лаҳза инсонро аз дарди ботиниаш дур созанд, аммо наметавонанд сабаби аслии он дардро аз байн баранд.

Баъзан мо тамоми умр барои ёфтани ҷавоб ба ҳар сӯ медавем, дар ҳоле ки ҷавоб аз аввал дар ихтиёри мо буд.

Мо дар ин имтиҳон танҳо он вақт муваффақ мешавем, ки ҳақиқатро бипазирем ва дар ниҳоят ҷавоби дурустро интихоб кунем.

Агар роҳатро гум кардаӣ, боре кӯшиш кун, ки аз рӯи харитае ҳаракат намоӣ, ки Офаридгори ин ҷаҳон барои ту муайян кардааст.

Ба Ӯ имон биёр, ба Ӯ таваккал кун ва зиндагиятро мувофиқи ҳидояти Ӯ ба роҳ мон.

Он гоҳ шояд дарк кунӣ, ки он холигии беканор, он сиёҳчолаи амиқи ботинӣ, ки солҳо мекӯшидӣ бо ҳама чиз пур кунӣ, дар асл ба чӣ ниёз дошт.

Зеро баъзан инсон барои ёфтани хушбахтӣ тамоми ҷаҳонро мекобад, аммо фаромӯш мекунад, ки оромиши қалбаш дар наздикӣ ба Офаридгори ҳамон ҷаҳон аст.

Дар охир мехоҳам як чизро равшан созам: ман намегӯям, ки аз зиндагӣ лаззат набаред, хоҳишҳои нафсонии худро комилан саркӯб кунед ё мисли роҳибон аз тамоми лаззатҳои дунё даст кашед. Ин кор на танҳо ғайриимкон, балки мухолифи табиати инсон аст.

Худованд моро бо ғаризаҳо, эҳсосот, хоҳишҳо ва ниёзҳои табиӣ офаридааст. Ӯ аз мо талаб намекунад, ки ин хусусиятҳоро нобуд созем, балки роҳҳои ҳалол ва дурусти қонеъ кардани онҳоро ба мо нишон додааст. Роҳҳое, ки дар асл моро аз оқибатҳои зараровари истифодаи нодурусти нафс ва хоҳишҳоямон муҳофизат мекунанд.

Аз зиндагӣ лаззат баред! Саёҳат кунед, ҷаҳонро бубинед, некӣ кунед, беҳтарин ҳамсарро барои худ интихоб намоед, дӯст доред ва вафодор бошед. Дурӯғ нагӯед, ба дигарон озор нарасонед, инсонҳоро хушбахт кунед ва сабаби табассуми касе гардед.

Магар инҳо худ аз зебоиҳои зиндагӣ нестанд? Магар Худованд моро ба некӣ, муҳаббат, ростқавлӣ, вафодорӣ ва зиндагии пок даъват намекунад?

Имон маънои даст кашидан аз зиндагиро надорад. Имон маънои онро дорад, ки зиндагиро дуруст зиндагӣ кунем.

Масъала дар он нест, ки мо хоҳиш дорем ё не. Масъала дар он аст, ки чӣ гуна онҳоро қонеъ мекунем. Зеро ҳамон як хоҳиш метавонад бо роҳи дуруст сабаби хушбахтӣ ва бо роҳи нодуруст сабаби нобудии инсон гардад.

Ва дар ниҳоят, интихоб дар дасти худи мост.

Мо интихоб мекунем, ки ба кадом роҳ равем, кадом ҷавобро бипазирем ва муаммоҳои зиндагиро бо кадом роҳ ҳал намоем.

Зеро зиндагӣ имтиҳонест, ки Худованд роҳи ҷавобашро ба мо нишон додааст, аммо интихоби ҷавобро ба ихтиёри худамон гузоштааст.

Шарҳҳо

Ҳоло шарҳе нест. Аввалин бошед!

Шарҳ гузоред